Bir akaryakıt istasyonunda müdür olarak görevli şahıs, işten ayrıldığında bulunduğu şehirdeki 5. İş Mahkemesi’ne başvuruda bulundu. Haftanın 5 günü sabah 8 ila akşam 9 arasında, hafta sonları ise sabah 10 ila akşam 7 arasında çalıştığını iddia eden müdür, fazla mesai ücretini alma talebinde bulundu.

Davanın Reddini İstedi

Akaryakıt istasyonunun sahibi ise zaman aşımı definde bulunup, davacının çalıştığı iş yerinde üst düzey yönetici ve bunun yanı sıra B grubu imza yetkilisi olduğunu belirtti. Çalışma saatlerinin yaptığı görev gereğince serbest bir şekilde belirlendiğini, davacıya bu husus dikkate alınarak maaş ödemesi yapıldığı ve fazla mesaiyle ilgili olarak diğer itirazları belirterek davanın reddedilmesini talep etti.

İşyerinde çalışanların davacıya bağlı olarak çalışmış olmasının, davacının üst düzey yönetici olduğunu kanıtlamayacağını ifade eden Mahkeme, bunun kabülü için en azından işçi alıp çıkarma yetkisinin bulunmasının gerekli olduğunu belirtti.

Mahkeme Kabul Etti

Davalı tarafın sunmuş olduğu imza sirkülerinin işyeriyle ilgili birkaç işlemin takibi açısından verildiği, dosya kapsamından davacının davalı işyerinde haftada 18 saat fazla çalıştığı, davalının ise davacının yaptığı fazla çalışma ücretini ispat edemediği gerekçe gösterilerek dava mahkeme tarafından kabul edildi.

Ardından işveren kararı temyiz etti ve Yargıtay 23. Hukuk Dairesi devreye girdi. Yargıtay 23. Hukuk Dairesi, üst düzey yöneticinin fazla mesai ücreti alamayacağına hükmetti ve 5. İş Mahkemesi tarafından verilen kararı bozdu. Mahkeme ilk kararında direndi. Kararı davalı temyiz edince bu kez devreye Yargıtay Hukuk Genel Kurulu girdi.

Kurul, üst düzey yöneticinin işveren vekili olduğunu ifade ederek, fazla mesai ücretine hakkı olmadığını, bu sebepten dolayı Mahkeme’nin Yargıtay 23. Hukuk Dairesi’nin verdiği karara uyulması gerekirken, bir önceki kararda direnmesinin hem usul hem de yasaya aykırı olduğunu vurgulayıp oy birliği ile direnme kararının bozulmasına kesin olarak karar verdiğini açıkladı.